Het Begin | Adolescentie | De Hoogdagen | Leven na Noordzee | Het Proces | De zomer van '77 | Studeren
Hoe begin je aan history over jezelf? Laten we dus beginnen bij het begin: deze 'jongen' werd geboren op zaterdag 29 augustus 1959, een warme zomernacht, omstreeks 3 uur 's ochtends, als enige zoon... Geboren én getogen in het hartje van Aalst, begon mij 'educatie' als 6-jarige via het 'Koninklijk Atheneum Aalst', toen reeds was het mij duidelijk dat muziek 'mijn ding' was. Mijn ouders hadden een restaurant op de Aalsterse 'grote markt', "dirk martens", genoemd naar de eerste drukker der nederlanden, vriend van o.a. Thomas Morus ('utopia'), wiens werk hij als eerste drukte! Het standbeeld van Dirk Martens, de 'zwarte man' in de lokale volksmond genoemd, prijkt ook nu nog steeds prominent op de Grote Markt. De sixties... als kind groeide ik op met Dean Martin, Django Rheinhart, Sinatra, Lionel Hampton, Count Basie én mijn favoriet (toen) Frankie Lane! Dat waren mijn 'juke-box heroes'... Naast ons was een 'danszaal', ooit bioscoop geweest, 'De Madelon'; in die zaal repeteerde een (in mijn ogen) wereldgroep: "Sandy & The Voodoos"! en "De Twee Gonda's", één Gonda in het latere leven beter bekend als "Cindy Nelson". Ik zat uren te kijken en luisteren naar de wereldsterren die voor mijn ogen repeteerden! Ik had de microbe te pakken, toen echter nog niet de microfoon... Nu is Aalst vooral bekend als dé carnavalstad: de prinsen én dignitarissen tafelden regelmatig in ons restaurant, alsook kunstenaars, schrijvers, zangers: allemaal zal ik ze met gretige ogen tafelen en een handtekening zetten in mijn poëzie.... Jo Röpke, Jimmy Frey, Jan Sanders, Wilhelm Mechnig, René Beckaert en zo velen! Op een zondagmiddag had onze keizer karnaval Kamiel Sergant een optreden tijdens een voorstelling van het stadspoppentheater, en ja! op één twee drie stond ik met kamiel op het podium, mee te zingen... Mijn debuut op de planken, een carrière van start!!! Langzaam maar zeker begon ik aan mijn adolescentie... Enige zoon zijnde was mijn enige band met 'radio', de lokale radio-distributie, een soort lokale radio avant-la-lettre, met eigen programma's, niet uitgezonden, doch via een kabel die dan uitmondde in een bakje van bakkeliet, via een draad! Quasi in ieder huis in Aalst had toen de 'radiodistributie'! Niet alleen de BRT, maar ook een 'eigen programma' werd er verzorgd via het kastje! (de radio-distributie was er trouwens tot in 1981, niet alleen in Aalst, doch ook in Mechelen en Sint-Niklaas) dé grote ommekeer in mijn luisterpatroon gebeurde in 1970; via een klant van het restaurant kochten mijn ouders een voor mij revolutionair 'ding': een 'aktentas' met daarin een ingebouwde platenspeler, radio & cd-deck! en je kon ook nog opnemen én van de radio & van de platenspeler... Op een avond, zoekende naar radiostations ontdekte ik 'Radio Veronica', en 's avonds laat (toen Veronica bijna niet te ontvangen was door fading) Radio Luxemburg! Mijn leven was nooit meer als voorheen! Dagen aan een stuk Radio Veronica, zelfs stiekem in de klas, in het Koninklijk Atheneum Aalst. Bart van Leeuwen, Lex Harding, en vooral Hans Mondt in de ochtend, waren mijn favorieten in die tijd. Een kaartje sturen aan 'Postbus 218' te Hilversum was in die tijd al even vanzelfsprekend, als naar de radio zelf luisteren! Het werd 1973, hét jaar van de stranding en de grote Veronica-manifestatie in Den Haag... (nog steeds krijg ik kippevel bij het horen van de '18 april' jingles, gezongen door Patricia Paay!) Ook de periode dat Veronica langzaam maar zeker zelf besefte dat het einde in zicht kwam en de enige uitweg de 'legalisering' van Veronica als legale omroep binnen de mogelijkheden lag. 1973... met mijn toenmalige spitsbroeder Danny de Bruyn (Danny Verhulst, nu directeur Radio Contact Vlaanderen) gingen we naar de Radio Atlantis drive-in Show, met Bert Bennet en Mike Moorkens! Dat was pas iets, piratenradio! Wisten we veel dat we enkele jaren later zelf 'geschiedenis' gingen schrijven... 1973/1974 waren dé hoogdagen voor een radio-minded guy zoals mezelf! Wat een weelde op de radio: Radio Atlantis, de start van Joepie! ("hét grootste tienerblad"), Radio Veronica, Radio Noordzee, 's avonds (als de zeezenders bijna niet te beluisteren waren, door de kanonnen uit het oost-blok) Radio Luxemburg... Niet te vergeten als veertienjarige: géén zorgen! Op tv-gebied 'AVRO's TOPPOP' met Ad Visser, en de glitter & glam-rock! Mud, The Sweet, The Rubettes, Suzy Quatro, Slade, Gary Glitter en zo vele anderen, ook uit Nederland én Vlaanderen: 'de wilde boerendochter', van Ivan Heylen werd grijsgedraaid bij 538 en 220; resultaat een nummer 1 hit! The Golden Earring, The Cats, Bolland & Bolland, Euson, the Sound of Philadelphia, The Three Degrees... ik kan nog uren doorgaan! Een van mijn leeftijdsgenoten en buren was Hilde Arijs, de dochter van 'Juwelier Zwitserland'. Molenstraat 3-5 en Molenstraat 54 (waar ik nog steeds gedomicilieërd ben) is letterlijk op wandelafstand van mekaar. Via haar wist ik natuurlijk 'meer' over Radio Mi Amigo dan de meesten. Papa Arijs, Sylvain Tack en Jules Standaert ('2x kopen, 1 maal betalen' Standing Aalst) waren ooit klasgenoten geweest en hadden mede dankzij hun goeie vriend een vinger in de pap te brokken. En dat kon je op de radio horen! D'er waren trouwens nog Aalsterse bedrijven én middenstanders adverteerder op Mi Amigo: 'Boutique Chéri' van James Lloyd, 'Home-In', en zelfs een platenfirma uit Lede. Weet je nog "de hoes met de poes!", amerikaanse overstocks, voorzien van een nieuwe hoes, en uitgebracht op het 'Pussycat Label'! Kassa! Het waren ook de zomers van de drive-in shows: Noordzee, Veronica, Avro's Toppop, allen heb ik ze meermaals gezien in de regio; Noordzee met Ferry Maat, Veronica met (een behoorlijk boven zijn theewater zijnde) Stan Haag... De pret kon niet op, daar kwam nooit een einde aan, dacht ik! Reeds in 1973 begonnen de geruchten meer en meer de kop op te steken dat Nederland het ' Verdrag van Straatsburg ' zou ratificeren, wat meteen het einde van Veronica & Noordzee zou betekenen. 538 begon prompt met de 'Veronica Omroep Stichting', mede tot steun aan de 'Veronica Omroep Organisatie'. Als je 5 leden aanbracht kreeg je als dank het boek ' Veronica,speelbal van de golven ' toegestuurd. De eerste leden die ik maakte waren... Jan Dooms & Danny Verhulst (De Bruyn), heden ten dage Secretaris-Generaal en Directeur Contact Vlaanderen. Toen het tot me door begon te dringen dat het einde er wel eens sneller kon zijn dan gedacht, stond mijn besluit vast: ik zou, koste wat koste, het Veronica-schip met eigen ogen aanschouwen op de Noordzee! Met mijn (nog steeds beste) copain Michel De Wolf, ook lid van de V.O.S. (nummer 4) en huidig privé-tolk van Romano Prodi, gingen we een dag 'brossen'! Wij met de trein richting Den Haag en Scheveningen, vervolgens naar de 2de Scheveningse Binnenhaven, vanwaar je een 'trip' richting zendschepen kon boeken. Aangekomen vonden we aan de kade een 'bistro', met binnen een tafel, met een bord boven: "Rederij De Ruyter", de bevoorraders van oa de Norderney. Ik heb géén idee meer wat het kostte, doch in een mum van tijd waren we aan boord van een vissersboot, richting buitengaats, richting De Zendschepen! Ons grote avontuur was begonnen! Een jenevertje voor de zeebenen, en nog eentje... Michel werd groen, doch gelukkig niet ongezond. Na een tijdje zagen we ze alle drie: de MV Mi Amigo, de Norderney en het mooiste schip van de drie, de Mebo II van Radio Northsea International, met haar prachtige kleuren op de romp. Hoelang we de drie schepen hebben rondgevaren weet ik eerlijkheidshalve niet meer, doch voor ons wat het een Eeuwigheid, een Openbaring! De bemanning die groette, de radio's die loeihard Het Geluid van zee spuidden... Een ervaring om nooit meer te vergeten. Gelukkig nam ik enkele mooie foto's als herinnering. Wat ik ook nooit meer zal vergeten was Radio Noordzee in stereo op FM, 100mhz, kanaal 44 in Den Haag, voor mij mijn eerste kennismaking met FM! Vijf jaar later zou FM mijn leven veranderen... Na het ongelofelijke 'noordzee' avontuur, en mede door het letterlijk opsnuiven van de échte zee(zender)lucht, had ik de radio-microbe pas écht te pakken: voortaan bij het beluisteren van programma's van 'Radio Mi Amigo', 'Radio Veronica' (en in mindere mate 'Radio Noordzee Internationaal'), had ik niet alleen een auditief, maar vooral ook een visueel beeld van De Uitzendplaats, in casu: De Vrije Noordzee... Mare Librum! In de weken die volgden, de zomer van 1973, gingen Danny (Verhulst / de Bruyn) en ik oa. naar de 'Radio Atlantis drive-in Show', met dj's Bert Bennett en Mike Moorkens. Een voor mij ongeziene wereld ging open: jonge gasten met een disco-bar die ons op een ongedwongen,spontane wijze (snotneuzen die we waren) , entertainden op een voor ons nooit geziene manier! En fier dat we waren op onze stickers van de Radio Atlantis Fan Club... D'er stond wel '385 ' op, terwijl ze uitzonden vanop de Mi Amigo via 259, maar wie lette daar op :-) Het singeltje met de tune van 'The Spotnicks', en de 'Disco-bar jingles from Peter' op de b-kant (Peter Brian/Van Dam) hadden we natuurlijk ook: gekocht bij dé platenzaak van Oilsjt, 'Music-Home'. Bij den Dizzen Kieckens, toen een levende legende die alle platen kende uit het hoofd: het volstond om een liedje te zingen of te neuriën en den Dizzen haalde het spontaan boven! Langzaam maar zeker gingen de maanden voorbij : 'Avro's toppop drive-in show', 'Veronica drive-in show' (2 keer gezien: één in Aalst, één in Nieuwerkerken, met een Stan Haag die al een beetje moe was van de lokale brouwerijen :-) ). Op zondagmiddag had je de Billboard Hot 100, ik dacht met Joop Verhoof; op een bepaalde zondag, vraag me niet wanneer, ook nog een programma van de 'Vereniging Voor Vrije Radio', met daarin een oproep voor medewerkers... Mét een telefoonnummer & adres; door het radio-virus gebeten en door het feit dat ik via Hilde (Juwelier Zwitserland) over een beetje inside-info beschikte, kwam in in contact (what's in a name :-)) met Jean-Luc Bostyn. Resultaat: ik werd Medewerker van Baffle Radio Magazine! Precies echt... In die tijd beschikte ik nog niet over een auto...ik was namelijk te jong om reeds met een wagen te toeren, doch ik was wel 'mobiel'! En zo kwam het dat ik op een mooie dag van Aalst richting Geluwe reed met mijn Honda Dax! Bij de Jean-Luc thuis dus. De reis op zich was al een avontuur, en d'er kwam een avontuur bij! Medewerker van een Echt Magazine over Radio met een grote R! In die hoedanigheid kwam ik voor het eerst in contact met Patrick Valain, in Appels bij Dendermonde, bij een drive-in. Patrick was niet alleen de man van de Mi Amigo drive-in Show; hij had ook wekelijks (of was het om de 2 weken) een eigen pagina, 'Patrick's Krant' in een regionale krant! Een pagina over de Belgische showbizz!l De kennismaking verliep vrij hartelijk, en ik leerde er ook een drive-in dj kennen: Ed Norman, die we later in deze History nog tegen komen... Vanaf die periode dateren mijn eerste bijdragen aan 'Baffle'; een tijdje later maakte ik een stuk over het eerste 'Mi Amigo' proces te Brussel, en werkte ik samen met Hans Knot, dé zeezender-kenner sinds 'illo tempore', het 'Day-To-Day Report': berichtjes over de zeezenders & radio per dag. Op het Mi Amigo proces in Brussel, waar tientallen adverteerders en medewerkers terecht stonden, haalde ik mijn eerste 'journalisten-streek' uit: de reporter van 'Het Laatste Nieuws' kwam te laat; ik was nog als één van de laatsten in de rechtszaal. Resultaat was dat ik hem een (pro) Mi Amigo verhaal influisterde... Volgende dag een stuk over 'advocaten trekken hard van leer tegen anti-zeezenderwet' en ook ' zelfs RTL maakt gebruik van Belgische RTT-kabels, betaald door de Belgische belastingbetaler...' Het was ook de dag dat ik Marcel Sieron leerde kennen, verantwoordelijke voor PPO International, 'Promotion & Publicity Office International', eigenaar van het geheime Mi Amigo-reklamebureau in België, met vestiging in Gent... Het was het begin van een blijvende vriendschap die later, in 1977, tot mijn betrokkenheid bij 'Radio Mi Amigo' zal leiden... Het Mi Amigo proces te Brussel... met rechter Anna de Molina! Géén vrouw, wel een man, tot mijn grote verbazing! Tijdens dit proces dus leerde ik Marcel Sieron kennen.. .de leeftijdsgenoten kennen ongetwijfeld nog de spot voor 'Coiffure Gilda, Martelaarslaan te Gent' (trouwens niet ver van de BRT 2 radiostudio's, annex gebouw); wel: dat was de zaak van Marcel's echtgenote. PPO International was er officieël gevestigd, doch het échte kantoor bevond zich op de Burggravenlaan, in het Grootste Geheim dus... illegaal voor allemaal :-) Ik maakte er kennis met Marcel's secretaresse en de vriendin van Marcel, die een uitgeverij van boeken had: veel foto's en weinig tekst... weinig om het lijf dus (letterlijk). Ze adverteerde voornamelijk in de 'Kwik' en 'Zondagsblad' voor haar publicaties. Haar depot was op de Ketelvest, op een boogscheut van het Gentse Gerechtsgebouw. Daar hielp ik Marcel o.a. met het klaarmaken van de postpaketten met (voornamelijk) Scandinavische Lektuur, met vooral weinig woorden en tekst, doch vooral geïllustreerd :-) Op een dag gingen we richting Brakel; Marcel was namelijk de eigenaar van de hoeve in Opbrakel, Gouwinkel 5... Toen de anti-zeezenderwet per 1 september 1974 inging, maakte Radio Mi Amigo vrolijk programma's vanuit het zonnige Playa de Aro... In werkelijkheid werden de radioprogramma's opgenomen in Het Herfstige Natte Opbrakel. Bij Marcel op de zolder! Daar waren 'studio's' opgetrokken waar de programma's werden opgenomen. Twee stuks; via een levensgevaarlijke trap zag ik wat er nog restte van de vergane glorie: alle apparatuur was weg, in beslag genomen door de Rijkswacht en B.O.B.. .En dan nog op een belachelijke manier ontdekt! Stel je voor: een gehucht van Brakel waar dag en nacht wagens stopten, sommigen met Nederlanse nummerplaat! De buren dachten dat het om een illegale jeneverstokerij ging; de bla-bla in het dorp deed de rest. Doch in plaats van een stokerij werd Radio Mi Amigo 'opgerold'. De rest is geschiedenis en te lezen in de kranten van toen, of via diverse sites... Het enige wat er nog restte in de hoeve was een sticker op de koelkast van de keuken: "Welkom In de Wereld Der Wakkeren, met Bert Bennett..." Marcel belde dagelijks met Sylvain; op zijn bureau kwamen alle telexen terecht die naar Spanje werden verzonden via RADO, het bedrijf van Tack op de Mas Nou, in Playa. Daar werden ondertussen de programma's opgenomen (pas veel later werden de programma's 'beneden' opgenomen, in een studio 'aan de straat' en een studio, annex discotheek boven in het gebouw). In die periode werd in London 'Flashback '67' gehouden, naar aanleiding van het feit dat in augustus 1967 de Britse zeezenders stopten, behalve natuurlijk Radio Caroline. Marcel wist dat ik er naartoe ging, en vroeg me om voor Radio Mi Amigo wat intervieuws te maken, en wat op te nemen voor de studio's in Spanje. Met een professionele UHER, toen het van het, ging het richting London, Center Airport Hotel, Heathrow voor "Flashback '67'! Het was een 2-daagse, mét een stunt: Radio Caroline ging live-uitzendingen verzorgen vanaf de zeezender-bijeenkomst! Het systeem was geniaal: de 'items' & intervieuws werden opgenomen en de dag daarop 'live' uitgezonden via Radio Caroline! Zelfs wij die er waren trapten er in; en wij niet alleen... de Britse Politie en o.a. de kerels van de DTI en opsporingsdiensten van de Britse 'PTT' waren aan het zoeken naar de (niet-bestaande) straalverbinding tussen Heathrow en het zendschip ' Mi Amigo'. In realiteit werd alles opgenomen: van intervieuws tot interventies met vroegere radio-medewerkers van Radio London, Caroline, RNI, en tal van 'on-air personalities' (waarvan sommigen toen voor de legale BBC werkten). Germain Booy, die de tendering verzorgde voor Radio Mi Amigo, zorgde er voor dat de tapes & intervieuws de dag daarop te horen waren via de MV Mi Amigo. Het resultaat was spectaculair: zelfs wij die present waren dachten dat het 'live' was; de aanwezigheid van de flikken maakte het alleen maar aannemelijker... Deze 'truuk' werd trouwens een aantal jaren later ook nog eens toegepast, toen we , met radio Contact, tweetalige live-uitzendingen verzorgden vanuit de 'King Beach' te Blankenberge... Met ouder worden moet je af en toe eens 'checken', vooral wat data betreft... want 1976 was ook het jaar dat ik, op vraag van Marcel Sieron, 2 maand meewerkte aan de 'Mi Amigo-Kustaktie'. Het begon in de zomer, in Brakel: tijdens mijn humaniora (latijn-griekse), volgde ik tevens in de Stedelijke Academie te Aalst ook de richting "Kunst & Letterschilderen". Toen ik dat aan Marcel vertelde, had ik onmiddellijk een opdracht: het schilderen en maken van een groot bord in het gekende 'Mi Amigo'-lettertype. In Brakel vertelde Marcel me dat we gedurende 2 maand de kust gingen afdwijlen met de 'Mi Amigo-kustaktie'. Sylvain Tack vond dat een uitstekende promotie voor Radio Mi Amigo! De radio zorgde, gratis, voor het uitzenden van de commercials & data van de deelnemende sponsorsl In ruil diende Marcel te zorgen voor de praktische uitwerking, van apparatuur tot commercials & presentatie én de nodige vergunningen... Sponsors waren oa ADRIA Caravans (oa met een caravan), STANFORD (mengpaneel & apparatuur), SOUBRY, CECEMEL, uurwerken GABRIEL, JOHN JEANS & JACKETS, LILAN koekjes, V-8 tomatensap, SPECTRUM Uitgeverij (voor 'Dit is je wereld'-boek), HUSH PUPPIES (Central Shoe). De kustaktie liep van 1 juli tot 31 augustus 1977. Het schrijven, uitgaande van P.P.O., aan de gemeentebesturen vermeldde: "elke namiddag van 14 tot 18u zal in samenwerking met diverse fabrieksmerken gezorgd worden voor ontspanning en animatie, d.m.v. gezelschaps- en behendigheidsspelen, quizwedstrijden enz... voor alle leeftijden (daarvoor zullen duizenden gratis prijzen geschonken worden door de deelnemende firma's). Tevens zal elke namiddag een miss Mi Amigo-verkiezing plaats hebben met een finale op 31.08.1977. Deze aktie wordt muzikaal omlijst door mechanische muziek. Reklameboodschappen en mededelingen betreffende de toeristische evenementen van uw badstad, zullen uiteraard ook aan bod komen." De dataplanning was opgesteld voor vanaf De Panne tot in Knokke-Heist... De gemeenten vroegen gemiddeld 2 à 3.000 BEF per dag (Bredene bv 2.000 BEF / dag; Middelkerke 3.000 BEF / dag...) De adverteerders betaalden 90.000 BEF + btw & produktiekosten; in ruil kregen ze publiciteit, via de showcaravan, via hun spandoeken en/of vlaggen, draaien van hun reklamespot tijdens de kust-aktie. Daarenboven kregen ze via Radio Mi Amigo, tussen 25 juni 1977 & 31 augustus 1977, 12 spots per dag, in casu 96 dagen! Totaal 828 spots... De spelen werden gepresenteerd én in het Nederlands én in het Frans. Tony Houston, ex-Radio Atlantis, was de Nederlandstalige presentator; Philippe (Studio Smash 45) de Franstalige. Tony Houston kreeg voor de 2 maand presentatie 100.000 BEF. Een leuke anekdote: op 13 juli 1977 waren we met de kust-aktie in De Haan, deelgemeente Wenduine. Plots werd -kort na de start- ineens de stroom afgesneden! Wat bleek: Zijne Majesteit Koning Boudewijn kwam een bezoekje brengen aan Wenduine. De grote Limousine stond op wandelafstand van de Mi Amigo-kustaktie :-). Eventjes dachten we nog een sticker te kleven op de A 1 nummerplaat, doch de Staatsveiligheid hield alles nauwgezet in het oog. Wat we toen ook nog niet wisten, is dat vanaf de eerste Mi Amigo-kustaktie de B.O.B. én present was én ijverig alles noteerde, filmde, fotografeerde... Zelfs auto's met een Radio Mi Amigo-sticker op de ruit, werden 'geficheerd'... Na de zomer van 1977 begon ik aan de 'eerste kandidatuur in de rechten' aan de VUB te Brussel. Samen met Jan Dooms, nu Secretaris-Generaal van Radio Contact Vlaanderen, huurden wij een kot op de Generaal Jacques-laan 108 te Brussel, op de grens van Elsene en Etterbeek. Nu ja, kot...het was eerder een appartement, met aparte keuken, living, studeerkamer met zicht op de tuin, en zelfs een eigen toilet! Daarenboven beschikten we ook nog over de 'Mosbee', een echte Fiat 500 :-) Tijdens het week-end draaide ik in de toenmalige topzaken van Oilsjt, nl. 'De Cockpit' en 'The Kings', beide op de Hopmarkt. In de Cockpit draaide ik het 'betere werk', zoals 'The Sensational Alex Harvey Band', 'Babe Ruth', 'The Steve Miller Band', 'Supertramp', 'Kiss', 'The Commodores' etc. Een echte dancing was het niet, wel The Place To Be voor de Aalsterse BCBG's. In de Kings werd wel veel gedanst, voornamelijk dank zij de muziekkeuze die regelrecht uit de USA kwam, via USA Import Records, in de Lakensestraat te Brussel... waar niet daar vandaan later de studio's van Radio Contact zouden worden ingericht! Maar da's voor later. Iedere zondagavond laat vertrokken Jan en ik met de Mosbee richting Brussel, volgeladen met oa etensvoorrraad, vers gemaakt door onze respectievelijke moeders, en drank: Cola & Kronenbourg 1664 (en voor Jan sigaretten). Onze avondlijke quasi dagelijkse laat-avond stamcafé was 'Le 2000', een Marokkaans etablissement waar enkel wij Safir dronken, de rest munt-thé . Wij dronken meestal gratis: wij verzorgden de drank, terwijl de klanten zaten voor geld te spelen... Er was ook een juke-box, met alle franse klassiekers; één van de platen die daar grijs werden gedraaid was van Michel Sardou: "aux temps benies des Colonies". Ik heb daar veel franse platen & artiesten leren ontdekken. Jan en ik, later ook Walter (die toen geneeskunde studeerde en nu dokter is te Iddergem) waren veruit de enige Belgen én Nederlandstaligen die er vaste klant waren. We waren er toch steeds welkom; en ook de typische gerechten uit de Maghreb smaakten uitstekend en werden gul aangeboden aan ons. (Ik vraag me trouwens af wat er van de patron Nurdin geworden is). Wat de radio betreft was er natuurlijk Radio Mi Amigo via de middengolf; via een portable radio, dicht bij het raam konden we (krakend weliswaar) de programma's toch beluisteren. We hadden ook nog een tweede exemplaar op de slaapkamer, met FM! Net zoals bv in Frankrijk waar iedereen luisterde via de Lange Golf (Europe 1, France Inter, RTL, RMC), waren wij Vlamingen nog van de Middengolf-generatie (Veronica, Noordzee, Hilversum 3, en 's avonds Radio Luxemburg 208). Door de mindere ontvangst in de hoofdstad van zowel midden- als langegolf, probeerde ik eens op een avond, tussen 2 Kronenbourg's door, de FM band... Behalve veel klassieke muziek niet veel te horen... eventjes doordraaien... én dan Dé Openbaring! "This Is The American Forces Radio & Television Service Europe, This Is AFN Shape". Waaauw: prima pop, prima jingles én perfecte Sound met dj's als Charly Tuna, Wolfman Jack en vele anderen... Vanaf die dag was er voor mijn oren 'Radio Mi Amigo' tijdens het w.e. in Oilsjt, tijdens de week 'AFN Shape' via FM in Brussel! Ook de vele Amerikaanse artiesten én songs, die we zelfs niet via Luxemburg 208 en/of Mi Amigo hoorden, scherpten mijn kennis en nieuwsgierigheid voor het Medium Radio. Daar ik toen reeds voor het (gedrukte) Radiovisie schreef, oa over Mi Amigo en het Day-To-Day report verzorgde met 'The Legend ' Hans Knot, had ik weer een nieuw vast item over te rapporteren. Mijn kontakten met Marcel Sieron bleef ik onderhouden. Tot ik in de periode mei-juni 1978 via Jean-Luc Bostyn vernam dat er in die zomer, in analogie en in navolging van "Flashback 67" in London het jaar daarvoor, er in Nederland iets dergelijks werd gepland in Noordwijkerhout, bij Scheveningen. Het project heette "ZEEZENDERS 20". Ook daar zou ik natuurlijk niet mogen ontbreken... |